بیخودی در صنعت راحت عجب استاد بود

بلبل ما از فسردن ناز گلها می کشد

گر پری می زد چو رنگ از خویش هم آزاد بود

از شکست ساغر هوشم سلامت می چکد

شب که در بزمت صلای سوختن می داد عشق

نغمه ساز سپندم هرچه باداباد بود

روزگاری شد که در تعبیر هیچ افتاده ایم