شب که در بزمت صلای سوختن می داد عشق

گر پری می زد چو رنگ از خویش هم آزاد بود

از شکست ساغر هوشم سلامت می چکد

بیخودی در صنعت راحت عجب استاد بود

نغمه ساز سپندم هرچه باداباد بود

روزگاری شد که در تعبیر هیچ افتاده ایم

چشم ما تا داشت خوابی عالمی آباد بود