دستم به قدر آبله پا بلند بود

شبنم به سعی مردمک چشم مهرشد

از خود چو رفت قطره به بحر ارجمند بود

در وادیی که داشت ضعیفی صلای جهد

مردیم و زد نفس در افسون عافیت

پیری چو مار حلقه طلسم گزند بود

افسانه ها به بستن مژگان تمام شد