هرکه هست از همدم ناجنس ایذا می کشد

گر همه چون صبح بر چرخش بود ابتر بود

عشرت هر کس به قدر دستگاه وضع اوست

گلخنی را دود ریحانست و گل اخگر بود

رگ ز دست خون فاسد در دم نشتر بود

با ادب سر کن به خوبان ورنه در بی طاقتی

بال پروانه گلوی شمع را خنجر بود