تا توانی از غبار بیکسی سر برمتاب

رگ ز دست خون فاسد در دم نشتر بود

با ادب سر کن به خوبان ورنه در بی طاقتی

بال پروانه گلوی شمع را خنجر بود

گوهر از گرد یتیمی صاحب افسر بود

مایه نومیدیی در کار دارد سعی آه

بی شکستن نیست ممکن تیر ما را پر بود