گوهر از گرد یتیمی صاحب افسر بود

با ادب سر کن به خوبان ورنه در بی طاقتی

بال پروانه گلوی شمع را خنجر بود

تا توانی از غبار بیکسی سر برمتاب

مایه نومیدیی در کار دارد سعی آه

بی شکستن نیست ممکن تیر ما را پر بود

همچو مجنون هر که را از داغ سودا افسری ست