ای جنون برخیز تا مینای گردون بشکنیم

بی شکستن نیست ممکن تیر ما را پر بود

همچو مجنون هر که را از داغ سودا افسری ست

گردبادش خیمه و ریگ روان لشکر بود

طالع برگشته تا کی گردش ساغر بود

بی فنا مژگان راحت گرم نتوان یافتن

شمع را خواب فراغت در ره صرصر بود