چاک حرمال در دل و سنگ ندامت بر سر است

صندل دردسر هر شعله خاکستر بود

ازشکست خویش دریا می کشد سعی حباب

نشئه کم ظرف ما هم کاش از این ساغر بود

هرکه را چون سکه روی التفات زر بود

شمع را ناسوختن محرومی نشو و نماست

عافیت در مزرع ما آفت دیگر بود