نغمه وحشت نوای من برون تار بود

بر سرم پیچید آخر دود سودای کسی

ورنه عمری بود کین دیوانه بی دستار بود

کس نیامد محرم قانون از خود رفتنم

باب رسوایی ست از بس تار و پود کسوتم

دست اگر در آستین بردم گریبان زار بود

سبحه زهاد را دیدم به درد آمد دلم