باب رسوایی ست از بس تار و پود کسوتم

ورنه عمری بود کین دیوانه بی دستار بود

کس نیامد محرم قانون از خود رفتنم

نغمه وحشت نوای من برون تار بود

دست اگر در آستین بردم گریبان زار بود

سبحه زهاد را دیدم به درد آمد دلم

مرکز این قوم سرگردانتر از پرگار بود