دست اگر در آستین بردم گریبان زار بود

کس نیامد محرم قانون از خود رفتنم

نغمه وحشت نوای من برون تار بود

باب رسوایی ست از بس تار و پود کسوتم

سبحه زهاد را دیدم به درد آمد دلم

مرکز این قوم سرگردانتر از پرگار بود

هر دو عالم در خم یک چشم پوشیدن گم است