هر دو عالم در خم یک چشم پوشیدن گم است

دست اگر در آستین بردم گریبان زار بود

سبحه زهاد را دیدم به درد آمد دلم

مرکز این قوم سرگردانتر از پرگار بود

وسعت این عرصه نیرنگ مژگان وار بود

سرمه عبرت عبث از وضع دهر انباشتیم

دیده ما را غبار خویش هم بسیار بود