دیده ما را غبار خویش هم بسیار بود

هر دو عالم در خم یک چشم پوشیدن گم است

وسعت این عرصه نیرنگ مژگان وار بود

سرمه عبرت عبث از وضع دهر انباشتیم

راحتی جستیم و واماندیم از جولان شوق

تا نشد منزل نمایان را ما هموار بود

گرد حسرت اینقدر سامان بالیدن نداشت