ورنه ناهمواری وضع جهان هموار بود

دبده را مژگان بهم آوردنی درکار بود

دور رنج و عیش چون شمع آنقدر فرصت نداشت

خار پا تا چشم واکردن گل دستار بود

داغ حسرت کرد ما را بی صفاییهای دل