موی چینی دست امید از سفیدی شسته است

خار پا تا چشم واکردن گل دستار بود

داغ حسرت کرد ما را بی صفاییهای دل

ورنه با ما حاصل این یک آینه دیدار بود

صبح ایجادی که ما داریم شام تار بود

روزگاری شد که هم بالین خواب راحتیم

تیره بختی بر سر ما سایه دیوار بود