صبح ایجادی که ما داریم شام تار بود

داغ حسرت کرد ما را بی صفاییهای دل

ورنه با ما حاصل این یک آینه دیدار بود

موی چینی دست امید از سفیدی شسته است

روزگاری شد که هم بالین خواب راحتیم

تیره بختی بر سر ما سایه دیوار بود

غنچه سان از خامشی شیرازه مشت پریم