روزگاری شد که هم بالین خواب راحتیم

ورنه با ما حاصل این یک آینه دیدار بود

موی چینی دست امید از سفیدی شسته است

صبح ایجادی که ما داریم شام تار بود

تیره بختی بر سر ما سایه دیوار بود

غنچه سان از خامشی شیرازه مشت پریم

آشیان راحت ما بستن منقار بود