جلوه ای در پیشم آمد هر قدر رفتم ز خویش

بال طاووسان رعنا رخت آتشکار بود

شب که بی رویت شرر در جیب دل میریختیم

برق آهم لمعه شمشیر جوهردار بود

رنگ گرداندن عنان تاب خیال یار بود

دل ز پاس آه بیدل خصم آرام خود است

اضطراب سبحه ام پوشیدن زنار بود