دفدیم مغزل فلک و سحر بافی اش

زین باغ بسکه بی ثمری آشکاربود

دست دعای ما همه برگ چنار بود

یک رفت وآمد نفسش پود وتار بود

خلقی به کارگاه جسد عرضه داد و رفت

ما و منی که دود چراغ مزار بود