دلها سموم پرور افسون حیرتند

ما و منی که دود چراغ مزار بود

سیر بهار عمر نمودیم ازین چمن

با هر نفس وداع گلی یادگار بود

در زلف یار شانه دندان مار بود

هرگل درتن بهار چمن ساز حیرتیست

چشم که باز شد که نه با او دچار بود