حسن آشکار و آینه در زنگبار بود

هرگل درتن بهار چمن ساز حیرتیست

چشم که باز شد که نه با او دچار بود

ما غافلان تظلم حرمان کجا بریم

تکلیف هستی ام همه خواب بهار داشت

دیوار اوفتاده به سر سایه وار بود

تنها نه من ز درد دل افتاده ام به خاک