تکلیف هستی ام همه خواب بهار داشت

چشم که باز شد که نه با او دچار بود

ما غافلان تظلم حرمان کجا بریم

حسن آشکار و آینه در زنگبار بود

دیوار اوفتاده به سر سایه وار بود

تنها نه من ز درد دل افتاده ام به خاک

بر دوش کوه نیز همین شیشه بار بود