دیوار اوفتاده به سر سایه وار بود

ما غافلان تظلم حرمان کجا بریم

حسن آشکار و آینه در زنگبار بود

تکلیف هستی ام همه خواب بهار داشت

تنها نه من ز درد دل افتاده ام به خاک

بر دوش کوه نیز همین شیشه بار بود

عجزم به ناله شور قیامت بلندکرد