تنها نه من ز درد دل افتاده ام به خاک

حسن آشکار و آینه در زنگبار بود

تکلیف هستی ام همه خواب بهار داشت

دیوار اوفتاده به سر سایه وار بود

بر دوش کوه نیز همین شیشه بار بود

عجزم به ناله شور قیامت بلندکرد

بر خود نچیدنم علم کوهسار بود