بر دوش کوه نیز همین شیشه بار بود

تکلیف هستی ام همه خواب بهار داشت

دیوار اوفتاده به سر سایه وار بود

تنها نه من ز درد دل افتاده ام به خاک

عجزم به ناله شور قیامت بلندکرد

بر خود نچیدنم علم کوهسار بود

جز کلفت نظر نشد از دهر آشکار