پر دور گردماند ز غیرت غبار من

افشاندم این ورق همه خطها غبار بود

جیبم به چاک داد جنون شکفتگی

دلتنگیم چو غنچه عجب جامه وار بود

دست بریده که به دامان یار بود

جهدی نکردم و به فسردن گذشت عمر

در پای همت آبله ام آ کار بود