جهدی نکردم و به فسردن گذشت عمر

دلتنگیم چو غنچه عجب جامه وار بود

پر دور گردماند ز غیرت غبار من

دست بریده که به دامان یار بود

در پای همت آبله ام آ کار بود

بیدل به ما و تو چه رسد ناز آگهی

در عالمی که حسن هم آیینه دار بود