نردبان اوج عزت وضع ناهموار بود

قصرگردون را ز پستی رفعت یک پایه نیست

گردن منصور را حرف بلندش دار بود

مصدر تعظیم شد هرکس ز بدخویی گذشت

دل به حسرت خون شد و محرم نوایی برنخاست

ناله فرهاد ما بیرون این کهسار بود

شوخی نظاره بر آیینه ما شد نفس