دل به حسرت خون شد و محرم نوایی برنخاست

گردن منصور را حرف بلندش دار بود

مصدر تعظیم شد هرکس ز بدخویی گذشت

نردبان اوج عزت وضع ناهموار بود

ناله فرهاد ما بیرون این کهسار بود

شوخی نظاره بر آیینه ما شد نفس

چشم بر هم بسته بیدل خلوت دیدار بود