کاستم چندانکه بستم نقش آن موی میان

بال وپر بر هم نهادن چنگل شهباز بود

صافی دل کرد لوح مشق صد اندیشه ام

یاد ایامی که این آیینه بی پرداز بود

ناتوانیهای من کلک خط اعجاز بود

حسرت وصل تو گل کرد از ندامتهای من

دست برهم سوده تحریک لب غمازبود