ناتوانیهای من کلک خط اعجاز بود

صافی دل کرد لوح مشق صد اندیشه ام

یاد ایامی که این آیینه بی پرداز بود

کاستم چندانکه بستم نقش آن موی میان

حسرت وصل تو گل کرد از ندامتهای من

دست برهم سوده تحریک لب غمازبود

نو نیاز الفت داغ محبت نیستم