دل تغافل زد از آگاهی و ما آب شدیم

خاکشان پی سپر قامت رعنایش بود

موج را هرزه دویها ز گهر دور انداخت

آبرو در قدم آبله فرسایش بود

انفعال همه کس شوخی تنهایش بود

وصل حسنی به رخش آب زد آیینه شرم

وضع آغوش تو صفر عرق افزایش بود