هیچکس بر فهم راز از نارسایی پی نبرد

دست اگر بر خویش می زد زین وضوها پاک بود

خاک ماکز وهم رفعت ننگ پستی می کشد

گر تنزل کردی از اوج غرور افلاک بود

فطرت اینجا عذرخواه خلق بی ادراک بود

سیر این گلشن کسی را محرم عبرت نکرد

گل اگر برسر زدیم از بی تمیزی خاک بود