در خجالتگاه جسمم جز خطا نامد به پیش

سایه رختی داشت کز آلودگیها پاک بود

تا کجا مجنون در ناموس مستوری زند

تار و پود جامه عریان تنی یک چاک بود

ره به لغزش قطع شد ازبس زمین نمناک بود

هر کجا بیدل ز لعل آبدارش دم زدیم

حرف گوهر خجلت دندن بی مسواک بود