خونم درپن ستمکده نومید رنگ بود

امشب غبار ناله دل سرمه رنگ بود

یا رب شکست شیشه من از چه سنگ بود

از کشتنم نشد شفقی طرف دامنی

تا صاف گشت آینه خود را ندیدم ام

چون سایه نقش هستی من جمله زنگ بود

عالم به خون تپیده نومیدی من است