تا صاف گشت آینه خود را ندیدم ام

یا رب شکست شیشه من از چه سنگ بود

از کشتنم نشد شفقی طرف دامنی

خونم درپن ستمکده نومید رنگ بود

چون سایه نقش هستی من جمله زنگ بود

عالم به خون تپیده نومیدی من است

جستن ز صیدگاه مرادم خدنگ بود