عالم به خون تپیده نومیدی من است

خونم درپن ستمکده نومید رنگ بود

تا صاف گشت آینه خود را ندیدم ام

چون سایه نقش هستی من جمله زنگ بود

جستن ز صیدگاه مرادم خدنگ بود

حسن از غبار شوخ نگاهان رمیده است

اینجا هجوم آینه پشت پلنگ بود