جستن ز صیدگاه مرادم خدنگ بود

تا صاف گشت آینه خود را ندیدم ام

چون سایه نقش هستی من جمله زنگ بود

عالم به خون تپیده نومیدی من است

حسن از غبار شوخ نگاهان رمیده است

اینجا هجوم آینه پشت پلنگ بود

همت نمی رود به سر ترک اختیار