حسن از غبار شوخ نگاهان رمیده است

چون سایه نقش هستی من جمله زنگ بود

عالم به خون تپیده نومیدی من است

جستن ز صیدگاه مرادم خدنگ بود

اینجا هجوم آینه پشت پلنگ بود

همت نمی رود به سر ترک اختیار

ازخویش رفتنم به رهت عذر لنگ بود