ما را به خود نیامده رفتن درنگ بود

در دل برون دل دو جهان جلوه رنگ ریخت

این جامه بر قد تو چه مقدارتنگ بود

از بس که بی دماغ تماشای فرصتیم

بیدل ، که داشت جلوه که از برق خجلتش

در مجلس بهار چراغان رنگ بود