اشک از لغزیدنی بر دوش صد مژگان گذشت

صبروکوشش را تامل عرصه گاه جنگ بود

نقد راحت می شماردگرد از خود رفتنم

همچو آتش بستر نازم شکست رنگ بود

قطع چندین جاده پا انداز عذر لنگ بود

تیره بختی سرمه کام و زبان کس مباد

چنگ گیسو هم به چندین تار بی آهنگ بود