ورنه هستی برلب عرض نفس تبخال بود

ماضی ومستقبل این بزم حیرت حال بود

شخص از خود رفته در آیینه ها تمثال بود

سوختن همچون سپند از ننگ ایجادم رهاند

بسکه یاس ناتوانی در مزاجم ریشه کرد

بر زبان خامه حرف مدعایم نال بود

هرقدر بر جا فسردم وحشتم سامان گرفت