کاروان ما نگاه واپسین دنبال بود

هرقدر بر جا فسردم وحشتم سامان گرفت

چون غبار رنگ در ساز شکستم بال بود

غیر حسرت از جهان جستجوگردی نکرد

خلق را در تیرباران هجوم احتیاج

آبرو تا بود وقف چشمه غربال بود

هرکجا فال شکفتن زد بهار غنچه اش