هوس اگر همه عنقاست نامه بر نبود

غبار وحشت ما از سراغ مستغنی ست

به رفتن نگه از نقش پا اثر نبود

به عالمی که ادب محو بی نشانیهاست

به کارگاه تآمل همان دل است نفس

گره به رشته کارم کم از گهر نبود

ز بخت شکوه ندارم که نخل شمع مرا