بهار سوختنی هست اگر ثمر نبود

به کارگاه تآمل همان دل است نفس

گره به رشته کارم کم از گهر نبود

ز بخت شکوه ندارم که نخل شمع مرا

به رنگ ریگ روان رهنورد سودا را

به غیر آبله پا گل سفر نبود

در این محیط که هر قطره نقد باختن است