که چشم آینه را بهره نظرنبود

نهال وحشت ما خالی از ثمر نبود

ز خود برآمدن ناله ناله بی اثر نبود

ز محو جلوه مجو لذت شناسایی

حصار عالم بیچارگی دهان بلاست

پناه ما دم تیغ است اگر سپر نبود

غبار هر دو جهان در سراغ ما خون کرد