حصار عالم بیچارگی دهان بلاست

ز خود برآمدن ناله ناله بی اثر نبود

ز محو جلوه مجو لذت شناسایی

که چشم آینه را بهره نظرنبود

پناه ما دم تیغ است اگر سپر نبود

غبار هر دو جهان در سراغ ما خون کرد

ز رنگ باخته در هیچ جا اثر نبود