غبار هر دو جهان در سراغ ما خون کرد

که چشم آینه را بهره نظرنبود

حصار عالم بیچارگی دهان بلاست

پناه ما دم تیغ است اگر سپر نبود

ز رنگ باخته در هیچ جا اثر نبود

ز سعی جسم مکش منت سبک روحی

خوش است بار مسیحا به دوش خر نبود