کسی چو جاده در این دشت راهبر نبود

ز سعی جسم مکش منت سبک روحی

خوش است بار مسیحا به دوش خر نبود

سراغ منزل مقصد ز خاکساران پرس

ز بس که الفت مردم عذاب روحانی ست

فشار قبر چو آغوش یکدگر نبود

طلسم حیرت ما منظر تجلی اوست