غرور حسن ز آیینه بی خبر نبود

ز بس که الفت مردم عذاب روحانی ست

فشار قبر چو آغوش یکدگر نبود

طلسم حیرت ما منظر تجلی اوست

به غیر ساز عدم هرچه هست رسوایی ست

مباد سایه شب بر سر سحر نبود

زبان چه عافیت اندوزد از سخن بیدل